شيعه بايد آب گِل سازد زلال
دل کند محو خداى ذوالجالل
زو، رها گردد بشر از بردگى
عالمى خرم ز هر افسردگى
شيعه از چه آب بايد گل کند
موج خون در سينه ى ساحل کند
ساحلى که تشنه ی آب بقاست
آب گل دادن بر او عين خطاست
شيعه گر جان ميدهد، جان ميدهد
درس آزادى به انسان ميدهد
شيعه گر دارد به کف شمشير تيز
با تبهکاران کند جنگ و ستيز
ورنه از جنگ و ستم باشد به دور
بلکه هم مهر است و هم دنياى نور
شيعه ميدان دار خط انبياست
از دو رويى و ستمکارى جداست
شيعه انسانى ست در حد کمال
نى اسير نفس و مشتى قيل و قال
از چه بايد آبها را گل کند
تا جهانى را به خود مايل کند
چون کمالش فوق فکر آدمى است
خط سرخش رهگشاى عالمى است
هر کجا پيدا کنى آب زلال
شيعه در پايش کشيده بس ملال
آب گِل آنجاست کانجا شيعه نيست
شيعه دستش با دل دريا يکيست
شيعه ميباشد جدا از هر دغل
شيعه چون شير است نى روباه شل
شيعه چون درياست محدودش مکن
دردل جويى، گل آلودش مکن
شيعه در فکر مقام خويش نيست
کار او جز خدمت درويش نيست
گر که ديدى غير از اي نها در جهان
شيعه ى آل على او را مخوان